"Ο γέρος και η θάλασσσα" του Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Το δέντρο της Παράδοσης

"Η Παράδοση είναι ένα δέντρο, από το οποίο δεν μπορείς να διασώσεις το ένα ή το άλλο κλαδί, εγκαταλείποντας το υπόλοιπο στην καταστροφή: ο θάνατος του κορμού θα παρασύρει μαζί του στον θάνατο και το κλαδί που προσπαθείς να σώσεις ανοήτως, αποσπασματικά από το σύνολο στο οποίο οργανικά ανήκει."

Placido Procesi (περιοδ. "Vie della Tradizione")
http://www.accademiaprocesi.it/placido-procesi

Τί σκέφτεσαι σήμερα;

Μακρυά από το βόλεμα

Πνευματικές αξίες και οικονομικισμός

"Οι πνευματικές αξίες και οι ανώτερες βαθμίδες της ανθρώπινης τελειότητας δεν έχουν σχέση είτε με την παρουσία ή την απουσία της κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας. Η αντίληψη ότι η ανέχεια είναι πάντα μια πηγή αθλιότητας και φαυλότητας και ότι οι «προηγμένες» κοινωνικές συνθήκες αντιπροσωπεύουν το αντίθετο, είναι ένα παραμύθι των υλιστικών ιδεολογιών, που αυτοδιαψεύδονται όταν υποστηρίζουν τον άλλο μύθο, σύμφωνα με τον οποίο οι «καλοί» είναι με την πλευρά του λαού και των καταπιεσμένων εργαζομένων και όλοι οι «κακοί» βρίσκονται με την πλευρά των πλουσίων τάξεων οι οποίες είναι διεφθαρμένες και εκμεταλλεύτριες. Και τα δύο είναι παραμύθια.

Στην πραγματικότητα οι αληθινές αξίες δεν έχουν αναγκαία σχέση με καλύτερες οι χειρότερες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Μόνο όταν αυτές οι αξίες τοποθετούνται στην πρώτη γραμμή είναι πιθανό να προσεγγίσουμε ένα σύστημα αποτελεσματικής δικαιοσύνης, ακόμα και στο υλικό επίπεδο.

Μεταξύ αυτών των αξιών μπορούμε να συμπεριλάβουμε, το να είσαι ο εαυτός σου, την διαμόρφωση μια ενεργής αποπροσωποποίησης, την αγάπη της πειθαρχίας και γενικά την ηρωϊκή στάση απέναντι στη ζωή. Κόντρα σε όλες τις μορφές δυσαρέσκειας και κοινωνικού ανταγωνισμού, κάθε άτομο πρέπει να παραδέχεται και να αγαπά την θέση στη ζωή που ανταποκρίνεται περισσότερο στην φύση του, αναγνωρίζοντας έτσι τα όρια μέσα στα οποία μπορεί να αναπτύξει το δυναμικό του. Θα πρέπει να δίνει ένα οργανικό νόημα στην ζωή του και να πετυχαίνει την τελειοποίησή του, εφόσον ένας τεχνίτης που εξασκεί σωστά την τέχνη του είναι σίγουρα ανώτερος από ένα βασιλιά που δεν ζει σύμφωνα με το αξίωμα του. Μόνο όταν τέτοιοι παράγοντες έχουν βαρύτητα, θα επιτύχουν οι μεταρρυθμίσεις στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο, και θα εφαρμοστούν χωρίς αρνητικές συνέπειες, δίκαια, χωρίς να παρερμηνεύεται το ουσιώδες με το επιπρόσθετο. Αν δεν υπάρξει μια ιδεολογική αποτοξίνωση και μια αλλαγή νοοτροπίας, κάθε αλλαγή θα είναι επιφανειακή και θα αποτυγχάνει να αγγίξει τις βαθύτερες ρίζες της κρίσης της σύγχρονης κοινωνίας, προς όφελος των δυνάμεων της εκτροπής."

Ιούλιος Έβολα

Biodh an Deoch

Τα Ιμαλάϊα και η κατανόηση της κρίσης του σύγχρονου κόσμου.

Ένα video από το "Economics of Happiness" (2011) το οποίο συνοψίζει σε 30 λεπτά την αιτία της κρίσης του σύγχρονου κόσμου, αλλά και την λύση.

Η αναζήτηση

"Το πραγματικό ταξίδι ανακάλυψης δεν έγκειται στο να αναζητάς νέους τόπους, αλλά στο να αποκτήσεις καινούργιο βλέμμα..."

Μαρσέλ Προυστ

Οικοκοινότητες στην Ρωσία

 

Του Vegar Bakke Larsen (περιοδικό Kultur Verk)

Η Ρωσία ήταν πάντοτε και παραμένει μια άγνωστη χώρα. Κυρίως επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι στην δυτική Ευρώπη δεν έχουν πλήρη εικόνα από τα μέσα ενημέρωσης για το τι συμβαίνει στα ανατολικά. Πρόκειται για την μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο με το μικρότερο εξωτερικό χρέος ανά κάτοικο. Μεγάλη αλλά όχι και τόσο ισχυρή πια, με απέραντες αγροτικές εκτάσεις, αναφέρεται ως Μητέρα Ρωσία από τους Ρώσους. Οι Βίκινγκς την αποκαλούσαν Gardarike, το οποίο μεταφράζεται ως αγροτική γη. Μια γη, όπου οι άνθρωποι και ο φυσικός πλούτος ήταν το επίκεντρο της ανάπτυξής της.
Το 2015 άρχισε να μας γίνεται γνωστή μια εν εξελίξει πράσινη επανάσταση στη Ρωσία. Μια αθόρυβη πράσινη επανάσταση όπως την αποκαλώ. Φαίνεται ότι η Ρωσία είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων που κατοικούν σε οικοκοινότητες. Αυτή ακριβώς η υπόθεση παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί ως τώρα είναι γνωστό ότι η ήπειρος με τα περισσότερα οικολογικά χωριά είναι η Νότια Αμερική, λόγω κλίματος. Το ότι η Ρωσία, έχει τόσα πολλά οικολογικά χωριά, είναι πράγματι παράξενο μιας και ως χώρα δεν έχει να επιδείξει και το καλύτερο κλίμα. Γιατί λοιπόν οι Ρώσοι είναι από τους καλύτερους λαούς στις οικοκοινότητες;

Μιγιαμότο Μουσάσι: Το βιβλίο των 5 δαχτυλιδιών

Ο κλασσικός οδηγός των Σαμουράι για την τέχνη της Στρατηγικής

Ο Μιγιαμότο Μουσάσι, ο «Άγιος του Σπαθιού» όπως τον έχουν ονομάσει, είναι ίσως ο διασημότερος Σαμουράι της φεουδαρχικής Ιαπωνίας, ένας άνθρωπος που έζησε μια ζωή γεμάτη κινδύνους, ακροβατώντας συνεχώς ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο, ταυτόχρονα στρατιώτης, καλλιτέχνης, φιλόσοφος και ερημίτης μοναχός. Το Γκόριν νο σο, ή Βιβλίο των Πέντε Δαχτυλιδιών άφησε το όνομά του αθάνατο και θεωρείται σήμερα ένα από τα σημαντικότερα έργα της Ιαπωνικής φιλοσοφίας πάνω στην τέχνη της σπαθασκίας και του πολέμου. Όπως βεβαιώνει και ο ίδιος ο Μουσάσι, οι περισσότερες από τις οδηγίες που περιέχει ισχύουν τόσο για μονομαχίες μεταξύ δύο πολεμιστών, όσο και σε συγκρούσεις μεταξύ δυο μεγάλων στρατών, αφήνει δε σε πολλά σημεία να εννοηθεί ότι οι οδηγίες αυτές μπορούν να έχουν εφαρμογή και σε οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο εγχείρημα. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο το Βιβλίο των Πέντε Δαχτυλιδιών αποτελεί στις μέρες μας αντικείμενο ενδελεχούς μελέτης όχι μόνο για μαθητές των πολεμικών τεχνών αλλά και για πολιτικούς, επιχειρηματίες, ελεύθερους επαγγελματίες και διανοούμενους, τόσο στην Ασία όσο και στον Δυτικό Κόσμο. Η έκδοση είναι εμπλουτισμένη με πολλές πρωτότυπες σημειώσεις που ρίχνουν φως στα πιο δυσνόητα σημεία του κειμένου και αποκαλύπτουν την φιλοσοφία αλλά και τον τρόπο ζωής των Σαμουράι.

Ο Μιγιαμότο Μουσάσι, γεννήθηκε γύρω στο 1584, μυήθηκε στην τέχνη του πολέμου αλλά και του βουδιστικού μοναχισμού, σκότωσε τον πρώτο του αντίπαλο σε μονομαχία σε ηλικία μόλις δεκατριών ετών, και πριν κλείσει τα τριάντα είχε μονομαχήσει με εξήντα αντιπάλους χωρίς να νικηθεί ούτε μια φορά. Έλαβε μέρος σε πολλές από τις μεγάλες μάχες που έκριναν το μέλλον της Ιαπωνίας, περπάτησε την χώρα από άκρη σε άκρη και, λίγο πριν πεθάνει, αποφάσισε να καταγράψει το απαύγασμα γνώσεων και εμπειριών που είχε συγκεντρώσει στην διάρκεια της ζωής του στο Βιβλίο των Πέντε Δαχτυλιδιών. Σύμφωνα με την παράδοση, στις 13 Ιουνίου 1645, την στιγμή που ένιωθε πως είχε έρθει το τέλος του, έβαλε να τον σηκώσουν όρθιο, να σφίξουν το ζωνάρι του και να περάσουν μέσα το κοντό σπαθί του. Ύστερα κάθισε, κρατώντας το μακρύ σπαθί του στο αριστερό χέρι και ένα ραβδί στο δεξί, και ξεψύχησε σε αυτή την θέση.

Λυκώρεια: Μιγιαμότο Μουσάσι: "Ο δρόμος του Σαμουράι"

Περιεχόμενα:

• Χάρτης της Ιαπωνίας
• Για το βιβλίο και την μετάφραση στα Ελληνικά
• Το βιβλίο των Πέντε Δαχτυλιδιών
• Πρόλογος
• Το Ειλητάριο της Γης
• Το Ειλητάριο του Νερού
• Το Ειλητάριο της Φωτιάς
• Το Ειλητάριο του Ανέμου
• Το Ειλητάριο του Κενού
• Παράρτημα: Ντοκόντο, το Μοναχικό Μονοπάτι

Εκδόσεις Eurobooks. Σελίδες 131. Μετάφραση: Θωμάς Μαστακούρης. Τιμή: 12 ευρώ.