Παγκόσμια οικονομική δικτατορία

Διαμόρφωση ενάντια στην πολιτική.

Ο Ρένος Αποστολίδης για τους νεοέλληνες και την ανάγκη διαμόρφωσης, σχεδόν 20 χρόνια πριν...

«Πρώτον δεν τους δώσαμε τα φώτα, διότι ο πληθυντικός αυτός στο πρώτο πληθυντικό, μας ταυτίζει με τους αρχαίους, και εμείς δεν είμεθα οι αρχαίοι και μακάρι να ήμασταν. Αυτοί πήραν τα φωτά από αυτούς ενώ εμείς δεν τα πήραμε. Τώρα αν ήμασταν εξηγημένοι που δεν τα πήραμε, ήμασταν δούλοι 2000 χρόνια, ήμασταν φτωχοί και πεινασμένοι, αυτό είναι άλλο θέμα... ΔΕΝ ΤΑ ΠΗΡΑΜΕ!! Δεν τους τα δώσαμε, και πάψτε να φουσκώνετε! Και όχι μόνο δεν τους τα δώσαμε αλλά δεν τα πήραμε ούτε από αυτούς όταν ανέπτυξαν τα φώτα της αρχαίας Ελλάδας που πήρανε. Εμείς έχουμε καταργήσει και τ’ αρχαία σήμερα!

Λοιπόν. Να μην λέμε τρίχες.

Αλήθεια; Θέλουμε να παίξουμε ένα ρόλο στον κόσμο; θέλουμε να υπάρξουμε ανθρωπινά αληθινά και όχι γύφτικα; Δεν υπάρχει τρόπος να είστε ελεύθερος και άνθρωπος και συνείδηση, αμόρφωτοι και ακαλλιέργητοι. Εμείς όμως τό ‘χουμε ρίξει στις μάσες ξάπλες φούμες. Χτίστε και κλέψτε. Ζήτω οι εργολάβοι. Λοιπόν. Ή αλλάζουμε αυτό και το κρατάμε αλήθεια με τα δόντια και παλεύοντας και δουλεύοντας με ποιότητα και με ουσία για δύο τουλάχιστον δεκαετίες ώσπου να βγάλουμε νέες γενεές ανθρώπων νέων, οι οποίοι να μην είναι αμόρφωτοι, να μην είναι λοιπόν μη ελεύθεροι, να μην είναι λοιπόν χωρίς συνείδηση, να μην διαδηλώνουν για τα σκυλάδικα, να μην κάνουν καταλήψεις Ακροπόλεως και σχολείων. Ή κάνουμε αυτό 20 χρόνια ή δεν πρόκειται, όχι η Ευρώπη να μας λογαριάσει αλλά ούτε η Κίνα ούτε η Αλβανία ούτε η εσχάτη των εσχάτων και καλά θα κάνει!

Ευκαιρία είναι όταν τρώμε ένα χαστούκι να ειδοποιήσουμε αυτόν τον λαό, όχι με τέτοια που κάνει η πολιτική… δεν βγήκε τίποτα με την πολιτική, ορίστε. Όλα τα μεταπολεμικά χρόνια. Ολοένα κάτω πάμε. Όχι με τέτοια… Να τον κάνουμε το λαό να νιώσει το χαστούκι, να συνειδητοποιήσει ότι έτσι θα πάει, να περιμένει και χειρότερα, εάν δεν αλλάξει ριζικά, εάν δεν πνευματικοποιηθεί, ΜΟΡΦΩΘΕΙ, εκτιμήσει τα άξια, όχι τις τρίχες, όχι τις επιφάνειες. Η πολιτική έχει συμφέρον να δουλεύει με τις επιφάνειες. Αυτά καλλιεργεί. Εγώ πολιτική δεν κάνω. Με αηδιάζουν αυτά.

Δεν ξυπνάει ο λαός μας, και να πάψει να αυτοσυγχωριέται ότι του φταίνε οι από πάνω και οι πολιτικοί του. Πρώτον γιατί τους βγάζει αυτός, δεύτερον γιατί είναι από το βάθος της καρδιάς του βγαλμένοι, είναι όμοιοί του απολύτως και είναι όμοιός τους. Και να μην αυτοσυγχωριέται και να λέει ότι φταίνε αυτοί, γιατί φταίει αυτός πρώτος. Αλλά έχει και το όπλο στα χέρια. Μπορεί παρά το τι κάνουν αυτοί που το συμφέρον τους είναι να κάνουν επάνω στην επιφάνεια και σε σύμπραξη με το ξένο πάντοτε, να κάνει αυτός το δικό του αν αλήθεια θέλει να υπάρξει. Αλλά δεν μπορεί να υπάρξει με σκυλάδικα, δεν μπορεί να υπάρξει με τέτοια, με σούζες στους δρόμους, με καταλήψεις σχολείων όχι, με καταργημένη τη γλώσσα του όχι. Με καταργημένη την ψυχή του όχι. Θα την βρει την ψυχή του; Μόνο τότε θα καταφέρει σε μία - δύο δεκαετίες κι αν σταθερά τη βρει, να τον υπολογίζουν οι ξένοι.

Με πιάνει μένος και αλλεργία όταν μου σερβίρεται πολιτική εν ονόματι πνεύματος δήθεν.»

-Ρένος Αποστολίδης-

Και μία σημείωση λοιπόν: Αυτό που με μεγάλη επιμονή υποστηρίζουμε, κάποιοι γέρασαν για να το αντιληφθούν από εμπειρία, ενώ κάποιοι άλλοι ακόμη χειρότερα, επιμένουν να θέλουν να γεράσουν κι αυτοί μέχρι να το καταλάβουν, αντί να ακολουθήσουν ΣΗΜΕΡΑ τον δρόμο που δείχνουμε.

Ηράκλειτος: Εντός των τειχών οι πολιτικοί βάρβαροι

Διάχυτη είναι η αντίληψη πως η πολιτική παρακμή διάγει τον πιο βαρύ της χειμώνα. Η οξυμένη μορφή του παρόντος πολιτικού-κοινωνικού χειμώνα, έτσι όπως γνωρίζεται στον σύγχρονο κόσμο και πιο τραγελαφικά στον ελλαδικό χώρο, αποτελεί απλώς μια από τις τελευταίες φάσεις του ιστορικού χειμώνα της πολιτικής και του βιωμένου πολιτισμού της. Πρόκειται λοιπόν για την ιστορικότητα ενός πολιτικού ολέθρου, που είναι πανταχού παρών και για τον οποίο συνήθως πρώτοι κάνουν λιτανείες οι αποτυχημένοι πολιτικοί. Μια τέτοια ιστορικότητα ωστόσο δεν προβάλλει ούτε οφείλει να προβάλλει εκάστοτε ως άλλοθι, προκειμένου να μην αισθάνεται κανείς, μέσα στο δικό του παρόν, την πνοή ενός Πολιτικού οικοδομήματος, κενού σε περιεχόμενο και μορφές. Έχει γίνει τόσο σύμφυτο με την τρέχουσα ζωή αυτό το κενό, ώστε οι λέξεις, πολιτική, κρίση, σήψη, παρακμή και παρόμοιες εκφράσεις να έχουν καταντήσει αφηρημένα και ακίνδυνα συνθήματα χωρίς να αποκαλύπτουν τίποτα ή χωρίς να παραπέμπουν σε κάποιο αυθεντικό περιεχόμενο. Μάλιστα, οι ανίκανοι πολιτικοί, αυτοί οι καθ’ όλα υπεύθυνοι για την παρούσα καταστροφή, ενσωματώνουν μέσα στην πολιτική τους φλυαρία τέτοιες φράσεις και εκφράσεις για να επικαλύπτουν με το πέπλο της λήθης τις δικές τους εγκληματικές πολιτικές και να ανανεώνουν τον οδηγητικό τους ρόλο επί της αγελαίας μάζας. Πιο παραπλανητική γίνεται η συνθηματολογική φρασεολογία, όταν υπηρετεί εξουσιαστικές βλέψεις άκαπνων καθεστωτικών με «σοσιαλιστικό», «ριζοσπαστικό», «αριστερό» προσωπείο. Τον πιο δίκαιο λόγο για όλο τούτο το γένος των καθεστωτικών, τον έχει διατυπώσει τελευταία ο Κοστάντσο Πρέβε: «ποτέ δεν έμαθαν να εφαρμόζουν τον μαρξισμό στον εαυτό τους και πίστεψαν ότι ο δικός τους μαρξισμός χρησίμευε μόνο για να ερμηνεύσει τους αστούς, τους καπιταλιστές, τους αιρετικούς κ.λπ.» (Κριτική ιστορία του μαρξισμού. Εκδ. ΚΨΜ, Αθήνα 2010, σ. 16).

Τρόπος ζωής

Η θέση της Φυσικής Αγωγής στη φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη

Οι ιδέες του Πλάτωνα

Οι θέσεις του Πλάτωνα για τη φυσική αγωγή και το ρόλο της στην κοινωνία της εποχής του είναι τόσο σημαντικές, που ακόμη και σήμερα μπορούν να μας προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια, ώστε να αντιληφθούμε τη σχέση μεταξύ του σώματος και του πνεύματος, καθώς και τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση.Ο Πλάτωνας όπως και οι Πυθαγόρειοι, πίστευε ότι η ψυχή-πνεύμα του ανθρώπου ανήκει στο θείο και αιώνιο κόσμο, απ’ όπου και προήλθε, σε αντίθεση με το φυσικό σώμα, που ανήκει στη φθαρτή γη. Έτσι ο Πλάτωνας κάνει τον ουσιαστικό διαχωρισμό μεταξύ πνεύματος και ύλης, χωρίς όμως να απαξιώνει το σώμα στο οποίο δίνει μεγάλη σημασία και πιστεύει ότι από μικρή ηλικία θα πρέπει να καλλιεργείται και να συμβαδίζει με την πνευματική ανάπτυξη του παιδιού. Κατ’ αυτόν είναι σημαντικό να συμβαδίζει η πνευματική με τη σωματική ωριμότητα και μέσα απ’ τη σωστή διαπαιδαγώγηση και των δύο επιπέδων να φτάνει ο πολίτης στην κατάκτηση του καλού και αγαθού.Ο ανώτατος όμως σκοπός της παιδείας είναι να καταστήσει τον άνθρωπο έτοιμο να συμμετέχει στα κοινά και να μπορεί να εξουσιάζει τον εαυτό του και τους άλλους, πάντοτε με άξονα τη δικαιοσύνη. Δύο είναι οι τρόποι για την επίτευξη της γενικότερης αγωγής: η καλλιέργεια του σώματος μέσω της γυμναστικής και η καλλιέργεια της ψυχής μέσω της μουσικής. Με τον όρο μουσική ο Πλάτωνας δεν εννοεί απλά την εκμάθηση κάποιου οργάνου αλλά τη γενικότερη καλλιέργεια της ψυχής. Ως γυμναστική εννοεί την αρμονική ανάπτυξη του σώματος, καθώς και της κινητικής πείρας, οι οποίες είναι απαραίτητες, για να μπορεί ο πολίτης να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις και τις αντιξοότητες της ζωής. Στη μουσική δίνει μια προτεραιότητα, εφόσον ασχολείται με τα ανώτερα στοιχεία του ανθρώπου.

Alan Watts: "Και αν δεν ήταν το θέμα τα λεφτά;"

Τί σε κάνει πλούσιο;

Καλό Φθινόπωρο

Ο Παναγιώτης Κονδύλης απαντά σε 10 ερωτήσεις.

Μια από τις μεγάλες αρετές του Παναγιώτη Κονδύλη ήταν η ικανότητά του να στοχάζεται και να γράφει σύνθετα αλλά πάντα με σαφήνεια εξαιρετική. Μολονότι γερμανομαθής -ίσως και γι’ αυτό άλλωστε- τα διανοήματά του ακολουθούν τους φωτεινούς ρυθμούς της αρχαϊκής και κλασσικής ελληνικής σκέψης. Για τούτο και παρέμεινε ένας "περιθωριακός" και απρόσκλητος στα ξεφαντώματα της ρωμιοσύνικης γλυκεροκλάψας (βλέπε: χαρμολύπη) και των μεταμοντέρνων προφεσόρων της κακιάς ώρας. Τούτη όμως είναι η γοητεία αλλά και η ισχύς του. Αριστοκράτης της πένας θα συνεχίσει να συγκινεί του λίγους, τους πολύ λίγους. Αυτό από μόνο του ίσως είναι και το πειστικότερο διαπιστευτήριο της αξίας του. Η δημοφιλία άλλωστε και τα best sellers των συγγραφέων δεν είναι παρά μια προκατάληψη της σύγχρονης μαζικοδημοκρατικής χαβούζας. Σύντομα θα παρέλθουν.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Κύριε Κονδύλη, είσθε κατ’ αρχήν συγγραφέας μερικών εκτεταμένων μελετών πάνω σε σημαντικές επόψεις της δυτικής ιστορίας των ιδεών και της δυτικής σκέψης. Γράψατε για φιλοσόφους και για τους στοχασμούς τους, και επιμεληθήκατε δύο ανθολογίες με κείμενα φιλοσόφων. Όμως έχετε γράψει και ένα συστηματικό έργο, που εκθέτει τις βασικές φιλοσοφικές σας θέσεις. Επί πλέον, προ παντός στα τελευταία χρόνια, πήρατε τον λόγο και σε πολιτικές συζητήσεις. Πώς θα χαρακτηρίζατε περισσότερο τον εαυτό σας: ως ιστορικό, ως φιλόσοφο ή ως πολιτικό στοχαστή; Κι αν μπορείτε να ταυτίσετε τον εαυτό σας με καθέναν από τους τρεις αυτούς τύπους, πώς ξεπερνάτε τις αναπόφευκτες εντάσεις ανάμεσα σε τούτες τις επιστήμες;

Ρώμη: Το θαύμα της αρχιτεκτονικής μιας Ευρωπαϊκής υπερδύναμης

Τοπικοποίηση εναντίον παγκοσμιοποίησης

Οικονομική παγκοσμιοποίηση σημαίνει ελευθερία μετακίνησης επιχειρήσεων, κεφαλαίων και ανθρώπων, χωρίς σύνορα. Αυτή την πολιτική σήμερα προωθούν οι εξουσίες των κρατών (ιδεολογικές, πολιτικές, οικονομικές) και το παγκόσμιο σύστημα προς αποκλειστικό όφελος του μεγάλου κεφαλαίου, με μόνο κριτήριο το κέρδος του, εις βάρος των ισχυρών οικονομικά κοινωνιών. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε σε όλο τον πλανήτη πλούσιες χώρες με φτωχούς λαούς, μετανάστευση, πολέμους... Τα ίδια τα κράτη υπηρετούν σήμερα τις αγορές και όχι την κοινωνία, γιατί έχουν πέσει στον έλεγχο του υπερεθνικού κεφαλαίου των τραπεζών και των χρηματιστηριακών ομίλων. Η τηλεόραση έχει μετατραπεί σε όπλο ψυχολογικού πολέμου και μαζικού ελέγχου, οι κατά τόπους αστυνομίες σε στρατούς κατοχής, οι κυβερνήσεις σε δικτατορίες διεφθαρμένων. Οι εθνικοί στρατοί με την σειρά τους, χρησιμοποιούνται για την κατάλυση καθεστώτων που αποτελούν εμπόδια.