"City of Ember": Αναζητώντας τον Ήλιο.

Το αλληγορικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας της Jeanne DuPrau που μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη το 2008.

Θερμοπύλες 2013

Στις επάλξεις των καιρών! 

Και εφέτος στις 25 Αυγούστου, πραγματοποιήθηκε η ετήσια εκδήλωσή μας προς τιμήν της μάχης των Θερμοπυλών, αφιερωμένη στον αδελφό μας Κώστα Μπαϊκούση που έφυγε νωρίς από κοντά μας. Εμείς -και πρέπει να το τονίσουμε αυτό- δεν πραγματοποιούμε αυτή την ανανέωση της υπόσχεσης για να μην ξεχάσουμε, αλλά δίπλα από την ιερά πυρά μας, για να δηλώσουμε ακόμη πιο αποφασισμένοι για την δική μας μάχη. Θα δυναμώσουμε αυτή τη φωτιά. Κάθε μέρα θα μεταβιβάζουμε την θέρμη της σε νέους και νέες σε όλο τον κόσμο.

Να γίνουμε Πρόδρομοι

Μέσα στην επικρατούσα νανοκρατία, στο τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η ανθρωπότητα, η ανάγκη για την διαμόρφωση ενός πυρήνα σκέψης αναμορφωτικής και τρόπου επίσης, είναι επιτακτική. Είναι μία δύσκολη αποστολή, όσο και αναγκαία. Και είναι δύσκολη διότι απαιτεί ανάβαση στο δύσβατο μονοπάτι των λίγων και μόνων. Η εποχή μας απαιτεί περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο, Πρόδρομους. Πρόδρομους του νέου Ανθρώπου και του νέου Πολιτισμού. Πρώτιστα απαιτεί να κόψουμε γέφυρες πίσω μας και να επιλέξουμε συντρόφους λίγους και καλούς. Να απεγκλωβιστούμε, όχι μόνο από τα στερεότυπα, αλλά και από την ίδια την γενεαλογία που παράγει όλη την σύγχρονη ιδεολογικο-πολιτική σκέψη και συμπεριφορά. Και οπωσδήποτε μία εκ νέου ανάβαση προς τα αρχέτυπα. Οι λέξεις και οι εκφράσεις πια έχουν χάσει το νόημά τους. Πολύ δύσκολο να ξεχάσει κανείς ό,τι έμαθε και τους τρόπους που έμαθε. Να μπορέσει να "φιλτράρει" την ουσία πέρα από την εξωτερική έκφραση. Εργαλείο η φιλοσοφία και η δράση. Αυτός ο δρόμος της αναγέννησης υγειών κυττάρων, απαιτεί εκπαίδευση, πειθαρχία, δεκτικότητα, μαχητικότητα και υπηρεσία. Υπηρεσία και αφοσίωση εναντίον του οπαδισμού και της δουλικότητας. Αυτό υπερθεματίζουμε. Γιατί αυτοί που σήμερα υπηρετούν έμπρακτα ένα Ιδεώδες, είναι αυτοί που υπηρετούν τον ίδιο τους τον εαυτό, την ανθρωπότητα και που αύριο θα υπηρετούν την υψηλή Ιδέα, την Κοινότητα, το Εμείς, υπεράνω του Εγώ. Αντίθετα με αυτούς που σήμερα τον καταδυναστεύουν, ο ηγέτης του Αύριο είναι αυτός που ξέρει να υπηρετεί τον λαό του. Αυτός που έχει μάθει να δίνει όλο του το είναι με αστείρευτη δύναμη και ζωντάνια. Ακούραστος και απτόητος από τις δοκιμασίες των συνθηκών.
"Δεν πρέπει να αφήνουμε να μας καθοδηγεί η κοινή γνώμη. Δεν είναι φάρος, αλλά περιπλανώμενα φώτα." Θα ακολουθήσουμε λοιπόν τον δρόμο που πρέπει. Γιατί καλώς ή κακώς, αυτή είναι η ανάγκη και το χρέος. Το δικό μας φως βρίσκεται ψηλά και είναι ο Ήλιος μας. Το Ιδεώδες μας. Μόνο εκεί ψηλά κοιτούμε... Στα βουνά της Αλήθειας.

Bella: Ένα μήνυμα εσωτερικής αλλαγής

Πρόκειται για μία ταινία αγάπης ενός ανεξάρτητου Μεξικανού σκηνοθέτη, του Αλεσάντρο Μοντεβέρντε, που έκανε την έκπληξη το 2006. Ήταν μια παραγωγή που δεν προβλήθηκε ευρέως και έγινε γνωστή αφού κέρδισε το βραβείο του Φεστιβάλ Τορόντο. Όμως δεν πρόκειται για μία απλή ταινία αγάπης. Ο ταλαντούχος αυτός σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει μία ταινία που μιλά για τις πραγματικές αξίες και ομορφιές της ζωής... Η ταινία "Bella" μιλά για την δύναμη της φιλίας, για την μητρότητα, την οικογένεια και -ως επίκεντρο- για την αξία της αγέννητης ζωής που απειλείται από την άμβλωση, την καριέρα και την πίεση του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Η ταινία αυτή διδάσκει ότι μερικές φορές πρέπει κανείς να χάσει τα πάντα στην καθημερινότητά του, για να εκτιμήσει αυτά που πραγματικά αξίζουν στη ζωή. Όπως στην προκειμένη περίπτωση ένα παιδί που πρόκειται να έρθει αναπάντεχα. Η ταινία βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο του φεστιβάλ του Τορόντο και κατόπιν απέσπασε πολύ θετικές κριτικές. Η δημοσιογράφος του ΝΒC έγραψε σχετικά:

"Η Bella είναι ένα ρομαντικό δράμα της καρδιάς, της ψυχής και των πανέμορφων μηνυμάτων ζωής. Είναι μια ταινία που θα μείνει μέσα σας για πάντα. Δυνατή, παθιασμένη και απρόβλεπτη, είναι μία πραγματική έκπληξη. Μία κινηματογραφική ταινία που θα μετασχηματίσει τη ζωή σας και θα σας κάνει να σκεφτείτε. Το Bella είναι ένα ένα κινηματογραφικό κόσμημα. Μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει."

Το ίδιο και ο Steve McEveety, παραγωγός του "Bravehear" του "The Passion of the Christ", σε συνέντευξη μετά την απονομή είπε ότι "εγώ έχω να δω τέτοια υποστήριξη από το κοινό από το "Πάθος"".

Ο πρόεδρος του "Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου" John P. Meyer, ήταν ο πιο ενθουσιώδης από όλους:

"Η ζωή είναι πραγματικά τόσο δύσκολή... αλλά δόξα το Θεό είναι τόσο όμορφη - πρόκειται για ένα από τα τόσο πολύ σπάνια φιλμ που σε αρπάζει από τον συναισθηματικό σου κόσμο και αρνείται πεισματικά να σ’ αφήσει. Μέχρι να τελειώσει και το τελευταίο καρέ θα αφήνετε να τρέχουν δάκρυα θλίψης και ευτυχίας - και αυτό το έργο θα είναι μία ψυχική θεραπεία για σας."

Η ταινία λοιπόν είναι η ιστορία τριών ανθρώπων της Νέας Υόρκης που σε μια μόνο στιγμή, η ζωή τους αλλάζει ριζικά. Μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη βρίσκεται στο επίκεντρο και μεταμορφώνει την ζωή τους, κάνοντάς τους να επαναπροσδιορίσουν την σημασία όλων αυτών των σημαντικών πραγμάτων που χάνονται στο κυνήγι μιας απατηλής καθημερινότητας, εξαρτημένης από την οικονομική κατάσταση και το κυνήγι του χρήματος.

Σχέση ζωής

"Για να διασφαλίσει την καλή του υγεία ο άνθρωπος, πρέπει η σχέση του με τη φύση να γίνει προσωπική. Πρέπει να συνειδητοποιήσει πως είναι φιλική. Όταν οι άνθρωποι φίλοι του τον προδίδουν ή πεθαίνουν, η φύση πρέπει να αναπληρώνει το κενό. Δεν μπορώ να φανταστώ κανενός είδους ζωή που να αξίζει να ονομάζεται έτσι αν δε βρίσκεται σε κάποια τρυφερή σχέση με τη φύση. Αυτή η σχέση ζεσταίνει το χειμώνα και προσφέρει συντροφιά στον άνθρωπο που βρίσκεται μόνος στην ερημιά. Αν η φύση δεν μας συμπονά και δεν μας μιλά κατά κάποιο τρόπο, ακόμα και οι πιο γόνιμες και ανθισμένες περιοχές γίνονται στέρφες και άχαρες. Δε βλέπω πως θα μπορούσα να νιώσω μια ζωή ανεκτή χωρίς να νιώθω αγάπη για τη φύση. Αν δεν αισθάνομαι την καρδιά μου να μαλακώνει στη θέα των βράχων τότε τι υποδηλώνουν αυτοί; Δεν έχω σε μεγάλη υπόληψη τη χημεία με τη βοήθεια της οποίας μπορεί κανείς να εξάγει καλαμπόκι και πατάτες από τη στέρφα γη, απεναντίας όμως θαυμάζω τη χημεία που μπορεί να βγάζει σκέψεις και συναισθήματα απ' τη ζωή ενός ανθρώπου σε οποιαδήποτε γη. Μάταια προσπαθεί κανείς να γράψει για τις εποχές αν δεν τις έχει μέσα του."

Χένρυ Θορώ, "Ημερολόγιο" (Περιπλανήσεις και φιλοσοφικοί στοχασμοί)

Στα απομεινάρια ενός αρχαίου ναού...

Όταν ένας "άγριος"... δεν καταλαβαίνει.

 Το 1854 ο ο Φράνκλιν Πήρς, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, πρότεινε να αγοράσει μια μεγάλη ζώνη από τις εκτάσεις των Ινδιάνων και υποσχέθηκε μια περιοχή ελεγχόμενης εγκατάστασης για τον Ινδιάνικο λαό. Η απάντηση του Αρχηγού των Ινδιάνων Σηάτλ, θεωρήθηκε ως η πιο ωραία και πιο ουσιαστική διακήρυξη που έγινε ποτέ για το περιβάλλον.

Θα σκεφτούμε, λοιπόν, την προσφορά του για ν' αγοράσει τη γη μας. Αλλά δεν θα είναι εύκολο. Γιατί αυτή η γη είναι για μας ιερή.  

Αυτό το πεντακάθαρο νερό που κυλά στα ρυάκια και στα ποτάμια δεν είναι μόνο νερό, αλλά το αίμα τον προγόνων μας. Αν σας πουλήσουμε γη πρέπει να θυμάστε ότι είναι ιερή και ότι κάθε αντανάκλαση στο καθαρό νερό των λιμνών μιλά για τα γεγονότα και τις μνήμες της ζωής του λαού μου.

Ο ψίθυρος του νερού είναι η φωνή του πατέρα, του πατέρα μου. Τα ποτάμια είναι τα δέρφια μας, σβήνουν τη δίψα μας. Τα ποτάμια μεταφέρουν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας.

Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, πρέπει στο εξής να θυμάστε, και να διδάσκετε στα παιδιά σας, ότι τα ποτάμια είναι αδέρφια μας και τα δικά σας, και πρέπει να δείχνετε στο εξής σ' αυτά τα ποτάμια την τρυφερότητα που θα δείχνατε στον αδερφό σας. 

Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τα ήθη μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ'αυτόν μ'ένα οποιοδήποτε άλλο κομμάτι, γιατί είναι ξένος που έρχεται μεσ' τη νύχτα και παίρνει από τη γη αυτό που έχει ανάγκη.

Η γη δεν είναι ο αδερφός του, αλλά ο εχθρός του, και μόλις την κυριεύσει, πηγαίνει μακρύτερα.

Εγκαταλείπει τους τάφους των προγόνων του κι αυτό δεν τον ενοχλεί. Παίρνει τη γη από τα παιδιά του κι αυτό δεν τον ενοχλεί. Ο τάφος των προγόνων του και η κληρονομιά για τα παιδιά του πέφτουν στη λήθη.

Συμπεριφέρεται στη μητέρα του, τη γη, και στον αδερφό του, τον ουρανό, σαν να ήταν πράγματα που αγοράζονται, που λεηλατούνται, που πουλιούνται όπως τα πρόβατα ή τα λαμπερά μαργαριτάρια.

Η απληστία του καταβροχθίζει τη γη και δεν θ'αφήσει πίσω της παρά μια έρημο.

Mont Blanc

Από την Αυγουστιάτικη ανάβαση στο Mont Blanc των Δυτικών Άλπεων. Φωτογραφίες από την φίλη μας Στεφανί από τη Γαλλία.

Γκαστόν Μπασελάρ: "Η Φλόγα ενός Κεριού"

Μία σύντομη προσαρμογή κειμένων του Gaston Bachelard από το βιβλίο του "Η Φλόγα ενός Κεριού". Το βιβλίο αυτό δεν έχει εκδοθεί στα ελληνικά.

Τους παλιούς καιρούς, σε ένα παρελθόν ξεχασμένο ακόμα και από τα όνειρά μας, η φλόγα ενός κεριού έκανε τους σοφούς να σκέφτονται και προκαλούσε στους μοναχικούς φιλόσοφους χιλιάδες στοχασμούς. Πάνω από το τραπέζι του φιλοσόφου, δίπλα από τα φυλακισμένα στις μορφές τους αντικείμενα, δίπλα από το βιβλίο που υπομονετικά διδάσκει, η αργή φλόγα το κεριού προκαλούσε ατελείωτες σκέψεις. Για τον ονειροπόλο των κόσμων, τότε, η φλόγα ήταν ένα φαινόμενο του κόσμου, και η μοναχική φλόγα του κεριού, ο μάρτυρας της μοναξιάς του φιλοσόφου. Η μοναξιά αυτή ένωνε τον φιλόσοφο με τη φλόγα. Χάρη στη φλόγα, η μοναξιά του φιλοσόφου δεν ήταν πια μια μοναξιά του κενού. Η φλόγα απεικονίζει την μοναξιά του φιλοσόφου, και το κερί είναι το αστέρι της λευκής σελίδας.

Η φλόγα είναι ένας κόσμος μόνο για έναν άνθρωπο. Έτσι, αν ο φλογερός ονειροπόλος συνομιλεί με την φλόγα, συνομιλεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Διευρύνοντας τον κόσμο, διευρύνοντας τη γλώσσα, και ο ψυχισμός του διευρύνεται, ανυψώνεται μπροστά στη φλόγα. Γιατί ο φλογερός θέλει να ακολουθεί τη συμβουλή της φλόγας, να φλέγεται ψηλά, πάντα ψηλότερα, για να είναι βέβαιος ότι μπορεί να προσφέρει φως.

Η φαντασίωση του μικρού φωτός μας παίρνει πίσω στο οχυρό της οικειότητας, γιατί φαίνεται ότι μέσα μας υπάρχουν σκιερές γωνιές που μπορούν να αντέξουν μόνο ένα τρεμάμενο φως. Μιας ευαίσθητης καρδιάς, της αρέσει αυτό που είναι εύθραυστο, της αρέσει να μοιράζεται εκείνες τις αξίες που παλεύουν ενάντια στο σκοτάδι. Με αυτό τον τρόπο, όλες μας οι φαντασιώσεις συντηρούν το μικρό φως που είναι μία συγκεκριμένη ψυχολογική πραγματικότητα της πραγματικής ζωής μας. Με τη φαντασίωση της μικρής φλόγας, ο ονειροπόλος αισθάνεται σαν στο σπίτι του... γιατί το σκοτάδι και το φως είναι ένα διπλότυπο της σκεπτόμενης ύπαρξής μας...

Ο Ποταμός

Ένα αρχαίο ινδικό παραμύθι για την αγωνιστικότητα και τον κομφορμισμό.

Μιά φορά κι' έναν καιρό ένας ποταμός, λέει η παλιά Ανατολική παράδοση, έτρεχε ήρεμα πάνω στην καλοβολεμένη από λάσπη κοίτη του. Τα νερά του ήταν θολά και μέσα τους ζούσαν βαριά και μολυβένια ψάρια, απ' αυτά που αναζητούν την τροφή τους στη λάσπη.

Επειδή ήταν αβαθύς, κανένας άνθρωπος δεν είχε την ιδέα να κάνει γέφυρα και έτσι αρκούνταν στο να ρίχνουν μέσα του μερικές μεγάλες πέτρες και να αυτοσχεδιάζουν δρόμους, που μόλις βρέχονταν από τα ήρεμα και αργά νερά.

Τα ζώα του δάσους τον περνούσαν στα μέρη που ήταν λιγότερα βαθιά, ανακατεύοντας τα σπλάχνα του με τα πόδια τους. Για να πιούν νερό πήγαιναν στη κοντινή λίμνη, γιατί τα νερά του ποταμού ήταν σκοτεινά και δύσοσμα.

Αλλά μιά μέρα ο Θεός Ιντρα, που όλα τα βλέπει, λυπήθηκε τον δαίμονα του ποταμού, γιατί χωρίς να είναι χαζός, ενεργούσε σαν τέτοιος, έτσι που ήταν παγιδευμένος, ναρκωμένος από την αδράνεια και το βόλεμα. Είχε συνηθίσει να πατούν το σώμα του, που ήταν υγρό και δύσοσμο και γλοιώδες σαν νεκρό φίδι.

Με το πέρασμα του χρόνου, ο ποταμός είχε βολευτεί με τους εύκολους δρόμους και απόφευγε τις απότομες κατηφόρες.

Είχε γίνει άσχημος, μουγγός και οι όμορφες νεράιδες και τα ξωτικά των ακτών δεν τον πλησίαζαν ούτε καν τις νύχτες με πανσέληνο, για να φτιάξουν τους μαγικούς καθρέφτες τους.