Trees are the answer

Sergei Vasilievich Rachmaninoff

«Η αδιάκοπη μου θέληση να συνθέσω μουσική είναι μια εσωτερική παρότρυνση του να εκφράσω μουσικά τα συναισθήματά μου, όπως η ομιλία για να προφέρω τις σκέψεις μου. Αυτή πρέπει να είναι και η λειτουργική σημασία της σύνθεσης στην ζωή κάθε συνθέτη. Δε συμπαθώ τους συνθέτες που γράφουν με βάση προκαθορι­σμένες θεωρίες ή υιοθετούν ένα στυλ, μόνο και μόνο επειδή είναι στη μόδα. Οι μεγάλες σελίδες της μουσι­κής ποτέ δε γράφτηκαν με αυτό τον τρόπο και τολμώ να πω πως ούτε πρόκειται. Η μουσική οφείλει να είναι η έκφραση της προσωπικότητας του συνθέτη, οφείλει να αντικατοπτρίζει αγαπημένα συναισθή­ματα, τη θρησκεία του, τη γλώσσα του, τα βιβλία και τις εικόνες που αγάπησε και τον επηρέασαν, οφείλει να είναι το σύνολο των εμπειριών του. Μελετήστε τα αριστουργήματα των μεγάλων συνθετών και θα βρείτε κάθε πτυχή της προσωπικότητας και του περιβάλλοντός τους στη μουσική τους. Ο χρόνος μπορεί να αλλάξει τις τεχνικές που χρησιμο­ποιούνται στη μου­σική, δε θα αλλάξει όμως ποτέ την αποστολή της»

Sergei Vasilievich Rachmaninoff 

(1 Απριλίου 1873 – 28 Μαρτίου 1943)

Μαθήματα διαχείρισης νερού σε άνυδρα νησιά.

Πεζοπορία στο φαράγγι του χειμερινού Βίκου.

In Memoriam - Τζορντάνο Μπρούνο

"Θα έρθει η μέρα που ο άνθρωπος θα ξυπνήσει από την λήθη και θα καταλάβει επιτέλους ποιος πραγματικά είναι και σε ποιον παρέδωσε τα ινία της ύπαρξης του, σε ένα μυαλό απατηλό, πλάνο, το οποίο τον καθιστά και τον κρατά σκλάβο.

Ο άνθρωπος δεν έχει όρια και όταν μια μέρα θα το καταλάβει αυτό, θα είναι ελεύθερος και σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο.

Είτε μας αρέσει είτε όχι εμείς οι ίδιοι είμαστε η αιτία του εαυτού μας. Έχοντας γεννηθεί σ’ αυτόν τον κόσμο, πέφτουμε στην απάτη των αισθήσεων. Πιστεύουμε σε ό,τι βλέπουμε. Αγνοούμε πως είμαστε τυφλοί και κουφοί.

Γιαυτό μας φυλακίζει ο φόβος και ξεχνάμε πως είμαστε θεϊκοί, πως μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία των γεγονότων, ακόμη και τον ίδιο τον αστρολογικό μας χάρτη.

Δεν γνωρίζω το πότε αλλά γνωρίζω πως έχουμε έρθει πολλοί αυτή την εποχή για να αναπτύξουμε τέχνες και επιστήμες, για να σπείρουμε τους σπόρους ενός νέου πολιτισμού που θα ανθίσει απρόσμενα, αναπάντεχα, την στιγμή που η εξουσία θα αυταπατάται πως έχει νικήσει."

In Memoriam
Τζορντάνο Μπρούνο (1548 – 17 Φεβρουαρίου 1600)

Η μυστική ζωή των δέντρων

"Το δάσος είναι αγαπημένος προορισμός για πολλούς ανθρώπους. Αποτελεί συνώνυμο της γαλήνης και της παρθένας φύσης. H Mυστική ζωή των δέντρων ρίχνει φως στην πυκνή βλάστηση του δάσους και εμβαθύνει εντυπωσιακά σε ένα μυστηριώδες σύμπαν...
Στο δάσος συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα: Τα δέντρα επικοινωνούν μεταξύ τους. Δε μεγαλώνουν μόνο στοργικά τα μικρά τους, αλλά επίσης φροντίζουν τους ηλικιωμένους και άρρωστους γείτονές τους. Απίστευτο; Κι όμως αληθινό! Ο διακεκριμένος δασολόγος Peter Wohlleben εμβαθύνει στην κρυφή ζωή των δέντρων και μας παρουσιάζει μια εντελώς καινούρια θεώρηση του δάσους – φέρνοντας έτσι στο φως εκπληκτικά στοιχεία. Τα δέντρα έχουν μνήμη, ανταλλάσσουν μηνύματα, αισθάνονται πόνο, παθαίνουν εγκαύματα από τον ήλιο και κάνουν ρυτίδες. Κάποια δέντρα, όπως οι βελανιδιές, επικοινωνούν μεταξύ τους με χημικές αρωματικές ουσίες. Όταν, για παράδειγμα, ένα δέντρο δεχτεί επίθεση από έντομα, εκπέμπει αρωματικές ουσίες και όλα τα δέντρα της ευρύτερης περιοχής που λαμβάνουν το μήνυμα αυτό οπλίζονται κατάλληλα..."

Ένας αρχαίος φιλόσοφος της Ανατολής είχε δώσει κάποτε μία ενδιαφέρουσα απάντηση στο ερώτημα ενός μαθητή του: "Αν κάποια μέρα καταστραφούν όλα τα βιβλία του κόσμου και χαθεί το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, πώς θα επανακτήσει ο άνθρωπος όλη αυτή τη γνώση αιώνων για το σύμπαν και τον κόσμο μας;" Η απάντηση του φιλοσόφου ήταν: "Παρατηρώντας ένα δέντρο."
Το βιβλίο αυτό του Peter Wohlleben έχει μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες και είναι κάτι που αξίζει να διαβαστεί από όλους εμάς που επικοινωνούμε μα τα δέντρα. Θα διαπιστώσουμε ότι πολλά πράγματα που γνωρίζαμε πρακτικά ή υποπτευόμασταν, έχουν επιστημονική πλέον αναγνώριση και τεκμηρίωση. Έχουμε αναρωτηθεί πολλές φορές, γιατί άραγε όταν κάποιος κάνει διαλογισμό δίπλα σε ένα μικρό δέντρο, αυτό μεγαλώνει με διπλάσια ταχύτητα από τα υπόλοιπα; Ή γιατί όταν αρχίσαμε και παίρναμε τους καρπούς μιας αγριοσυκιάς από την μία πλευρά της που φτάναμε, σε λίγα χρόνια αυτή η πλευρά άρχισε να δίνει πιο ώριμα και γλυκά φρούτα από την άλλη; Πώς γίνεται τα δέντρα να νοιώθουν την ομιλία, την μουσική και τη φροντίδα; Και πολλά άλλα ερωτήματα που γεννιούνται κατά την επαφή μας με το δάσος και την καλλιέργεια. Ίσως αυτά που οι παλαιότεροι πολιτισμοί αντιλαμβάνονταν, οι Δυτικοί τα αγνοούν γιατί δεν το αντιλαμβάνονταν η επιστήμη μας. Τελικά πόσα γνωρίζουμε πραγματικά σήμερα για το δάσος ως Κοινότητα και πόσα μπορεί αυτό να μας διδάξει; Μπορούμε να είμαστε περισσότερο φίλοι με τα παράξενα αυτά ζωντανά πλάσματα όπως ο Άλντζερνον Μπλάκγουν έγραφε κάποτε στον "Άνθρωπο που τα δέντρα αγαπούσαν;" Όσα ερωτήματα απαντά αυτό το βιβλίο για τα δέντρα, άλλα τόσα γεννά για τον πολιτισμό μας.
Συγχαρητήρια στις εκδόσεις Πατάκη.

Η Βρετανία αναδημιουργεί ένα αρχαίο δάσος 62.000 στρεμμάτων, από ακτή σε ακτή

Η Βρετανία, δείχνει ότι το σχέδιο που έχουμε ξεκινήσει στην Ελλάδα εδώ και 4 χρόνια με την "Δράση Δρυς", για την αναβίωση εκτεταμένου αρχαίου δάσους βελανιδιάς σε μία ενιαία έκταση, είναι εφικτό. Οι διαφορές είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε το κράτος και τα συμφέροντα απέναντί μας, οπότε οι δράσεις μας δεν μπορούν να δημοσιοποιούνται και γίνονται με δικά μας έξοδα και εθελοντές. Η έκταση που επιχειρούμε, είναι σαφώς μικρότερη, γεγονός θετικό και για τον έλεγχό της και για το εφικτό του όλου εγχειρήματος. Ο χώρος που θα έχουμε καταφέρει να ενώσουμε αν συνεχίσουμε στα επόμενα χρόνια, είναι τεράστιας οικολογικής σημασίας και θα επαναφέρει ανεκτίμητα δεδομένα όσον αφορά στην πανίδα, το κλίμα και το νερό. Δυστυχώς το ελληνικό κράτος, όχι μόνο στερείται οράματος και πλάνου, εν αντιθέσει με τις άλλες χώρες της Ευρώπης, αλλά δεν έχει ούτε τον έλεγχο της καταστροφής που συνεχίζεται αμείωτη κάθε χρόνο.

Η νέα δασική ζώνη που δημιουργεί η Βρετανία, θα ονομάζεται Βόρειο Δάσος και θα απλώνεται σε μια έκταση 62.000 στρεμμάτων κατά μήκος μιας λωρίδας 120 μιλίων από ακτή σε ακτή. Αυτή η ζώνη θα φιλοξενεί 50 εκατομμύρια δέντρα και άφθονη άγρια ζωή.

Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει σοβαρούς λόγους να ξεκινήσει ένα έργο αναδάσωσης μιας τέτοιας, άνευ προηγουμένου κλίμακας. Μεγάλα από τα ιστορικά δάση της χώρας έχουν χαθεί στους βοσκότοπους και στη βιομηχανία, ενώ εκείνα που διατηρούνται ακόμα, απειλούνται συνεχώς από την ανθρώπινη δραστηριότητα, όπως έργα υποδομής. Για παράδειγμα, το Woodland Trust εντόπισε 98 αρχαία δάση τα οποία επί του παρόντος απειλούνται με αφανισμό ή ζημιά από την αμφιλεγόμενη σιδηροδρομική σύνδεση HS2.

Εκτός από την διαμόρφωση του κλίματος και την ψύξη του αέρα ή την παροχή καταφυγίου σε άγρια ζώα, τα δάση μειώνουν επίσης τη ρύπανση και τον θόρυβο που προκαλούν οι αυτοκινητόδρομοι. Οι δασικές εκτάσεις είναι επίσης φανταστικά φυσικά συστήματα πρόληψης των πλημμυρών και της εδαφικής διάβρωσης.

Διαβάστε σχετικά: Britain plans to plant a coast-to-coast forest comprised of 50 million trees.

Κινηματογραφική εξερεύνηση στον ποταμό Αώο

Κινηματογραφική εξερεύνηση στον ποταμό Αώο, στην Κόνιτσα. Στην αρχαιότητα λεγόταν Αίας ή Αράουα ή Αύος και οι εκεί κάτοικοι ονομάζονταν Παραυαίοι. Με την επωνυμία Αώοι, ονομνάζονταν κάποιες φυλές Δωριέων που λάτρευαν ηλιακές θεότητες.

«Mountain»: Ενα ντοκιμαντέρ - ταινία που πηγαίνει την κινηματογραφία σε νέα ύψη

Αποτελεί μια μοναδική κινηματογραφική και μουσική οδύσσεια, με θέα τις υψηλότερες κορυφές του πλανήτη. Η εμβληματική αφήγηση είναι του Γουίλεμ Νταφόε, ενώ τα πλάνα με τις σκηνές αναρρίχησης κόβουν την ανάσα. Δείτε το τρέιλερ.

Μια από τις μεγαλύτερες υπερβάσεις του ανθρώπου, απέναντι στη φύση του, είναι η προσπάθεια να ανέβει ψηλότερα. Να φτάσει πιο πάνω από όλους τους υπόλοιπους, να πατήσει κορυφή. Αυτό δεν αφορά μόνο στην επαγγελματική καριέρα, η αρχέγονη χαρά προκύπτει για πολλούς όταν τα πόδια τους ακουμπήσουν στο ανώτατο όριο μιας κορυφογραμμής, εκεί όπου μπορούν να είναι πιο κοντά στον ουρανό, με σύνορο τα σύννεφα.

Δεν είναι ένα σπορ ακίνδυνο, η αναρρίχηση μετρά τους δικούς της θανάτους, από όλους εκείνους που δεν κατάφεραν να κατακτήσουν ένα βουνό και αυτό τους πήρε για πάντα μαζί του. Το τελευταίο διάστημα έχουμε δει και στη χώρα μας αντίστοιχες περιπτώσεις, την ίδια στιγμή που πολλοί κάνουν λόγο για ύβρι, αφού «ο άνθρωπος δεν μπορεί να τα βάλει με τους ορεινούς όγκους» ή «δεν έχει λόγο να βρίσκεται εκεί που μπορεί να φάει το κεφάλι του».

Αλλά αυτή η ανείπωτη πρόκληση, όσο υπάρχει άνθρωπος και όσο τα βουνά θα στέκουν απάτητα, δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ και πάντα θα υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι με σχοινιά και ορειβατικές αξίνες στα χέρια θα πασχίζουν να φτάσουν όσο πιο ψηλά μπορούν. Ναι. Γνωρίζοντας ότι μπορεί και να πεθάνουν...

Heilung - LIFA: Alfadhirhaiti