Είσαι πιο δυνατός απ' όσο νομίζεις.

"Μην περιμένεις... να τελειώσεις το πανεπιστήμιο, να ερωτευτείς, να βρεις δουλειά, να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά, να τα τακτοποιήσεις, να χάσεις εκείνα τα δέκα κιλά παρά πάνω που έχεις, να έρθει Παρασκευή βράδυ ή Κυριακή πρωί, η άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο ή ο χειμώνας... Δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή από αυτή για να είσαι ευτυχισμένος.
Η ευτυχία δεν είναι μια "διαδρομή" δεν είναι ένας προορισμός. Εργάσου σαν να μην είχες ανάγκη από χρήματα, αγάπησε σαν να μην σε βλέπει κανένας. Θυμήσου πως το δέρμα ζαρώνει, τα μαλλιά ασπρίζουν και οι μέρες γίνονται χρόνια... Αλλά το πιο σπουδαίο δεν αλλάζει: η δύναμη σου και η πεποίθηση δεν έχει ηλικία. Το πνεύμα σου είναι το "πάπλωμα" που απομακρύνει κάθε αράχνη. Πίσω από κάθε βλέμμα υπάρχει μια καινούργια "αναχώρηση". Πίσω από κάθε αποτέλεσμα υπάρχει και μια νέα πρόκληση. Έως ότου είσαι ζωντανός αισθάνσου ζωντανός. Προχώρα ακόμα και όταν όλοι οι άλλοι περιμένουν να τα παρατήσεις."
Μητέρα Τερέζα

Ναυτικοί της εποχής των παγετώνων από την Ευρώπη, ήταν από τους πρώτους κατοίκους της Αμερικής.

Σύμφωνα με ένα νέο βιβλίο, κάποιοι από τους πρώτους ανθρώπους που κατοίκησαν την Αμερικανική ήπειρο, προέρχονταν από την Ευρώπη. Το "Across Atlantic Ice" είναι το αποτέλεσμα έρευνας πάνω από μια δεκαετία, των κορυφαίων αρχαιολόγων: καθηγητή Bruce Bradley του Πανεπιστημίου του Exeter (Βρετανία) και Δρ Dennis Stanford του Smithsonian Institution (ΗΠΑ). Μέσα από τις σελίδες του, εδραιώνουν πλέον την θεωρία σύμφωνα με την οποία, άνθρωποι από την νότια Ισπανία, ταξίδεψαν με πλοία στην Αμερική, ακολουθώντας την ακτογραμμή των πάγων που ένωναν την Ευρώπη με την Αμερική κατά την εποχή των παγετώνων, 14.000 με 25.000 χρόνια πριν.

Ο καθηγητής Bruce Bradley
με το βιβλίο του "Across Atlantic Ice"

Για περισσότερα από 400 χρόνια, προβάλλονταν ο ισχυρισμός ότι οι άνθρωποι εισήλθαν για πρώτη φορά στην Αμερική από την Ασία, μέσω μίας γέφυρας γης που κάλυπτε τη Βερίγγειο θάλασσα. Αυτή η θεωρία άρχισε να αμφισβητείται όταν στην Αμερική ανακαλύπτονταν ένας ολόκληρος πολιτισμός λίθινης περιόδου που ήταν ίδιος με ανάλογο Ευρωπαϊκό. Ογδόντα χρόνια πριν, άρχισαν να ανακαλύπτονται λίθινα εργαλεία στο Νέο Μεξικό, τα οποία ήταν απομεινάρια  αυτών των πολύ παλαιότερων κατοίκων που ονόμασαν Clovis. Αυτά τα λίθινα εργαλεία των ανθρώπων Clovis χρονολογούνται ότι είναι περίπου 12.000 ετών. Παρόμοια εργαλεία δεν έχουν βρεθεί στην Αλάσκα ή στην Βορειο-ανατολική Ασία, αλλά τα περισσότερα ευρήματα συγκεντρώνονται στις Νότιο-ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμη εκπληκτικότερες ανακαλύψεις στις ανατολικές ακτές της Βόρειας Αμερικής, φανερώνουν ότι οι πρόγονοι των Clovis άρχισαν να φθάνουν στην περιοχή τουλάχιστον πριν 18.450 χρόνια και ίσως ήδη ακόμη και πριν 23.000 χρόνια! Λίθινα εργαλεία, έχουν βρεθεί και στην Αλάσκα, αλλά διαφέρουν σημαντικά από τα εργαλεία των Clovis. Το συμπέρασμα είναι ότι στον Νέο Κόσμο εισήλθαν άνθρωποι από πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις και σε διάφορες εποχές.

Για τη ζωή του άλλου

Εργασίες της γης για τον Οκτώβριο

Λαχανοκομία

Φυτεύουμε σκόρδα. Σπέρνουμε σπανάκι, μαρούλια. Φυτεύουμε κουκιά και μεταφυτεύουμε αγγινάρες. Σπέρνουμε ραδίκια, σινάπια, άνηθο, κάρδαμο, φυτεύουμε φράουλες. Από τις παλιότερες φραουλιές κόβουμε τις καταβολάδες και δημιουργούμε νέες πρασιές. Καταπολεμούμε την κάμπια ντεπρεσάρια, τα σαλιγκάρια και τον περονόσπορο.

Δενδροκομία

Αρχίζει το μάζεμα του ελαιόκαρπου. Σκάβουμε στα επικλινή εδάφη, που έχουμε εσπεριδοειδή, σε βάθος 15-20 εκατοστά κι όταν χρειαστεί και πιο βαθιά όπου βάζουμε στον πάτο πέτρες γύρω από την ρίζα. Ύστερα γεμίζουμε τους λάκκους με νέο χώμα. Λιπαίνουμε τα εσπεριδοειδή και προσέχουμε για τις αρρώστιες τους, όπως: φυτομονάδες, εξάνθημα χλώρωση, μύκητες κ.λπ. Σκάβουμε τις μυγδαλιές γύρω στον κορμό. Φυτεύουμε βερικοκιές, μηλιές και σε φυτώρια αχλαδιές. Μαζεύουμε ροδάκινα και κάστανα.

Διαφορετικοί...

Μιρτσέα Ελιάντε: Επιβίωση του μύθου της Αιώνιας Επιστροφής

"Eyes of the new Godswood". Έργο του Kenn Twofour.

...Θα ήταν απαραίτητο να φέρουμε αντιμέτωπους «τον ιστορικό άνθρωπο» (το μοντέρνο άνθρωπο), ο οποίος συνειδητά και με τη θέλησή του δημιουργεί την ιστορία, με τον άνθρωπο των παραδοσιακών πολιτισμών, ο οποίος, όπως έχουμε δει, είχε αρνητική στάση απέναντί της. Είτε την καταργεί περιοδικά, είτε την υποτιμά, ανακαλύπτοντας συνεχώς μεταϊστορικά πρότυπα και αρχέτυπα γι’ αυτήν, είτε τελικά της αποδίδει μεταϊστορικό νόημα (κυκλική θεωρία, εσχατολογικές σημασίες κλπ.) ο άνθρωπος των παραδοσιακών πολιτισμών δεν έδινε καμιάν αξία στο ιστορικό γεγονός καθ’ εαυτό. Με άλλα λόγια, δεν το θεωρούσε ως μια ειδική κατηγορία του ίδιου τρόπου της ύπαρξής του. Ομως για να συγκρίνουμε τους δύο αυτούς τύπους της ανθρωπότητας, προϋποτίθεται μια ανάλυση όλων των μοντέρνων «ιστορικισμών» και μια τέτοια ανάλυση, για να είναι πραγματικά χρήσιμη, θα μας απομακρύνει από το κύριο θέμα αυτής της μελέτης. Παρ’ όλα αυτά είμαστε υποχρεωμένοι να θίξουμε το πρόβλημα του ανθρώπου συνειδητά και με τη θέληση του ιστορικού, γιατί ο μοντέρνος κόσμος στις μέρες μας δεν έχει προσχωρήσει ολοκληρωτικά στον ιστορικισμό. Είμαστε ακόμη μάρτυρες μιας θα την ονομάζαμε αρχετυπική και αντιιστορική, και της μοντέρνας, μετα-εγελιανής αντίληψης, που επιχειρεί να είναι ιστορική. Θα περιοριστούμε στην εξέταση μιας μόνο αλλά σημαντικής πλευράς του προβλήματος: των λύσεων που προσφέρονται απο την ιστορικιστική αντίληψη για να δώσουν τη δυνατότητα στο μοντέρνο άνθρωπο να αντέξει τη διαρκώς πιο ισχυρή πίεση της σύγχρονης ιστορίας.

Νέος Άνθρωπος - Νέος Πολιτισμός

Παγκόσμια οικονομική δικτατορία

Διαμόρφωση ενάντια στην πολιτική.

Ο Ρένος Αποστολίδης για τους νεοέλληνες και την ανάγκη διαμόρφωσης, σχεδόν 20 χρόνια πριν...

«Πρώτον δεν τους δώσαμε τα φώτα, διότι ο πληθυντικός αυτός στο πρώτο πληθυντικό, μας ταυτίζει με τους αρχαίους, και εμείς δεν είμεθα οι αρχαίοι και μακάρι να ήμασταν. Αυτοί πήραν τα φωτά από αυτούς ενώ εμείς δεν τα πήραμε. Τώρα αν ήμασταν εξηγημένοι που δεν τα πήραμε, ήμασταν δούλοι 2000 χρόνια, ήμασταν φτωχοί και πεινασμένοι, αυτό είναι άλλο θέμα... ΔΕΝ ΤΑ ΠΗΡΑΜΕ!! Δεν τους τα δώσαμε, και πάψτε να φουσκώνετε! Και όχι μόνο δεν τους τα δώσαμε αλλά δεν τα πήραμε ούτε από αυτούς όταν ανέπτυξαν τα φώτα της αρχαίας Ελλάδας που πήρανε. Εμείς έχουμε καταργήσει και τ’ αρχαία σήμερα!

Λοιπόν. Να μην λέμε τρίχες.

Αλήθεια; Θέλουμε να παίξουμε ένα ρόλο στον κόσμο; θέλουμε να υπάρξουμε ανθρωπινά αληθινά και όχι γύφτικα; Δεν υπάρχει τρόπος να είστε ελεύθερος και άνθρωπος και συνείδηση, αμόρφωτοι και ακαλλιέργητοι. Εμείς όμως τό ‘χουμε ρίξει στις μάσες ξάπλες φούμες. Χτίστε και κλέψτε. Ζήτω οι εργολάβοι. Λοιπόν. Ή αλλάζουμε αυτό και το κρατάμε αλήθεια με τα δόντια και παλεύοντας και δουλεύοντας με ποιότητα και με ουσία για δύο τουλάχιστον δεκαετίες ώσπου να βγάλουμε νέες γενεές ανθρώπων νέων, οι οποίοι να μην είναι αμόρφωτοι, να μην είναι λοιπόν μη ελεύθεροι, να μην είναι λοιπόν χωρίς συνείδηση, να μην διαδηλώνουν για τα σκυλάδικα, να μην κάνουν καταλήψεις Ακροπόλεως και σχολείων. Ή κάνουμε αυτό 20 χρόνια ή δεν πρόκειται, όχι η Ευρώπη να μας λογαριάσει αλλά ούτε η Κίνα ούτε η Αλβανία ούτε η εσχάτη των εσχάτων και καλά θα κάνει!

Ευκαιρία είναι όταν τρώμε ένα χαστούκι να ειδοποιήσουμε αυτόν τον λαό, όχι με τέτοια που κάνει η πολιτική… δεν βγήκε τίποτα με την πολιτική, ορίστε. Όλα τα μεταπολεμικά χρόνια. Ολοένα κάτω πάμε. Όχι με τέτοια… Να τον κάνουμε το λαό να νιώσει το χαστούκι, να συνειδητοποιήσει ότι έτσι θα πάει, να περιμένει και χειρότερα, εάν δεν αλλάξει ριζικά, εάν δεν πνευματικοποιηθεί, ΜΟΡΦΩΘΕΙ, εκτιμήσει τα άξια, όχι τις τρίχες, όχι τις επιφάνειες. Η πολιτική έχει συμφέρον να δουλεύει με τις επιφάνειες. Αυτά καλλιεργεί. Εγώ πολιτική δεν κάνω. Με αηδιάζουν αυτά.

Δεν ξυπνάει ο λαός μας, και να πάψει να αυτοσυγχωριέται ότι του φταίνε οι από πάνω και οι πολιτικοί του. Πρώτον γιατί τους βγάζει αυτός, δεύτερον γιατί είναι από το βάθος της καρδιάς του βγαλμένοι, είναι όμοιοί του απολύτως και είναι όμοιός τους. Και να μην αυτοσυγχωριέται και να λέει ότι φταίνε αυτοί, γιατί φταίει αυτός πρώτος. Αλλά έχει και το όπλο στα χέρια. Μπορεί παρά το τι κάνουν αυτοί που το συμφέρον τους είναι να κάνουν επάνω στην επιφάνεια και σε σύμπραξη με το ξένο πάντοτε, να κάνει αυτός το δικό του αν αλήθεια θέλει να υπάρξει. Αλλά δεν μπορεί να υπάρξει με σκυλάδικα, δεν μπορεί να υπάρξει με τέτοια, με σούζες στους δρόμους, με καταλήψεις σχολείων όχι, με καταργημένη τη γλώσσα του όχι. Με καταργημένη την ψυχή του όχι. Θα την βρει την ψυχή του; Μόνο τότε θα καταφέρει σε μία - δύο δεκαετίες κι αν σταθερά τη βρει, να τον υπολογίζουν οι ξένοι.

Με πιάνει μένος και αλλεργία όταν μου σερβίρεται πολιτική εν ονόματι πνεύματος δήθεν.»

-Ρένος Αποστολίδης-

Και μία σημείωση λοιπόν: Αυτό που με μεγάλη επιμονή υποστηρίζουμε, κάποιοι γέρασαν για να το αντιληφθούν από εμπειρία, ενώ κάποιοι άλλοι ακόμη χειρότερα, επιμένουν να θέλουν να γεράσουν κι αυτοί μέχρι να το καταλάβουν, αντί να ακολουθήσουν ΣΗΜΕΡΑ τον δρόμο που δείχνουμε.

Ηράκλειτος: Εντός των τειχών οι πολιτικοί βάρβαροι

Διάχυτη είναι η αντίληψη πως η πολιτική παρακμή διάγει τον πιο βαρύ της χειμώνα. Η οξυμένη μορφή του παρόντος πολιτικού-κοινωνικού χειμώνα, έτσι όπως γνωρίζεται στον σύγχρονο κόσμο και πιο τραγελαφικά στον ελλαδικό χώρο, αποτελεί απλώς μια από τις τελευταίες φάσεις του ιστορικού χειμώνα της πολιτικής και του βιωμένου πολιτισμού της. Πρόκειται λοιπόν για την ιστορικότητα ενός πολιτικού ολέθρου, που είναι πανταχού παρών και για τον οποίο συνήθως πρώτοι κάνουν λιτανείες οι αποτυχημένοι πολιτικοί. Μια τέτοια ιστορικότητα ωστόσο δεν προβάλλει ούτε οφείλει να προβάλλει εκάστοτε ως άλλοθι, προκειμένου να μην αισθάνεται κανείς, μέσα στο δικό του παρόν, την πνοή ενός Πολιτικού οικοδομήματος, κενού σε περιεχόμενο και μορφές. Έχει γίνει τόσο σύμφυτο με την τρέχουσα ζωή αυτό το κενό, ώστε οι λέξεις, πολιτική, κρίση, σήψη, παρακμή και παρόμοιες εκφράσεις να έχουν καταντήσει αφηρημένα και ακίνδυνα συνθήματα χωρίς να αποκαλύπτουν τίποτα ή χωρίς να παραπέμπουν σε κάποιο αυθεντικό περιεχόμενο. Μάλιστα, οι ανίκανοι πολιτικοί, αυτοί οι καθ’ όλα υπεύθυνοι για την παρούσα καταστροφή, ενσωματώνουν μέσα στην πολιτική τους φλυαρία τέτοιες φράσεις και εκφράσεις για να επικαλύπτουν με το πέπλο της λήθης τις δικές τους εγκληματικές πολιτικές και να ανανεώνουν τον οδηγητικό τους ρόλο επί της αγελαίας μάζας. Πιο παραπλανητική γίνεται η συνθηματολογική φρασεολογία, όταν υπηρετεί εξουσιαστικές βλέψεις άκαπνων καθεστωτικών με «σοσιαλιστικό», «ριζοσπαστικό», «αριστερό» προσωπείο. Τον πιο δίκαιο λόγο για όλο τούτο το γένος των καθεστωτικών, τον έχει διατυπώσει τελευταία ο Κοστάντσο Πρέβε: «ποτέ δεν έμαθαν να εφαρμόζουν τον μαρξισμό στον εαυτό τους και πίστεψαν ότι ο δικός τους μαρξισμός χρησίμευε μόνο για να ερμηνεύσει τους αστούς, τους καπιταλιστές, τους αιρετικούς κ.λπ.» (Κριτική ιστορία του μαρξισμού. Εκδ. ΚΨΜ, Αθήνα 2010, σ. 16).